Doorgaan naar hoofdcontent

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?



Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken van hun objecten. (YS 2.54)


“Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten.


Stilte als een natuurlijke deken

Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer geduld en zachtheid om van de verschillende stukjes wol een geheel te maken. Wat met het vilt gebeurde, gebeurde ook met de groep: het werd langzamerhand een geheel. Geen gedoe meer over wie waar zit, welk stukje vilt je recht op hebt, irritaties onderling of wat je nog met de ander moest bepraten. De stilte viel als een natuurlijke deken over ons heen.


Ik weet zeker dat jij het straks weet

Opeens stond hij naast me, legde zijn natte hand op mijn schouder en fluisterde me in: “Eeeh Angela, wat heeft dit eigenlijk met yoga te maken?” Er gingen allerlei gedachten door me heen,, die ik graag met hem en de andere jongens zou willen delen. Maar zou het niet vele malen krachtiger zijn, wanneer hij zijn eigen realisatie zou mogen ontvangen? Ik besloot de vraag te parkeren en fluisterde terug: “Ik weet zeker dat je dat aan het eind van de les weet…”, waarna ik mijn aandacht weer richtte op het stukje vilt in mijn hand. Een uur lang werkten we in stilte verder.


De kracht van de zintuigen

Wat de jongens deze les mochten ervaren, was de kracht van de zintuigen. En de vijfde stap in Yoga: pratyahara. Pratyahara is de techniek om los te komen van de prikkels van de buitenwereld. Prikkels die binnen komen via onze zintuigen: de tast, het gehoor, de smaak, de geur, het zicht. Dat kan het suizen van de wind zijn, het snuiten van je neus, het piepen van je mobiele telefoon enz. Alles wat ons afleidt van onze binnenwereld. Wij ontdekten dat sommige prikkels ons ook kunnen helpen om juist naar binnen te keren en volledig te verstillen. De combinatie van de zachte stof in mooie tinten, de geur van de olijfoliezeep, het warme water en de repeterende beweging van de vingers op de palm van onze hand.


“Ik weet het…”, vertelde hij me met zachte stem na afloop. Bij yoga hebben we geleerd om ons af en toe even terug te trekken in “ons ei”. En dan wordt het heel stil. “Dat kan dus ook door te vilten!”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Win een yogavakantie naar Bali

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter zijn. (Patanjali 1-17) “Maak kans op een yogavakantie naar Bali”, lees ik op de verpakking van het pak Optimel dat voor me staat op het campingtafeltje. “Een vakantie voor 2 ter waarde van 5000 euro.” De tekst wordt vergezeld van een sfeervolle foto van een slanke dame die bij ondergaande zon in de sukhasana zit met haar handen boven haar hoofd. “Mag ik nog wat drinken, mam?”, gromt onze puberzoon aan de andere kant van de tafel. Hij is met het verkeerde been uit bed gestapt. Ondertussen grist zijn zus het pak voor hem weg en drinkt het met vier teugen leeg. “Adem in, adem uit”, zeg ik tegen mezelf. Al beseffende dat onze vakantie met zijn vijven in een kleine tent met veel Hollandse regen en kou misschien wel veel meer te maken heeft met yoga, dan de trip naar Bali. “Hoe komt het dat mijn voeten nauwelijks een afdruk maken in het zand?”, had dochter gevraagd, toen we die avond