Doorgaan naar hoofdcontent

Madame, mag ik u iets vragen?

Het Geziene (de objectieve kant van de manifestatie) wordt gevormd door de elementen en de zintuigelijke organen, heeft de aard van inzicht, werkzaamheid en stabiliteit (sattva, rajas, tamas) en heeft ten doel (Purusha) ervaring en bevrijding (te schenken). (Patanjali 2.18)

“Eh bonjour, ik bedoel goedemorgen, madame…” Hoor ik van achter terwijl ik de sleutel net in het slot van de voordeur wil stoppen om hem te openen. Ik draai me om en zie een glanzende, gloednieuwe Mercedes staan. Met het raampje open gedraaid. Een vriendelijk uitziende jongeman gebaart mij om dichter bij te komen. “Ik ben op zoek naar De Vennen”, vertelt hij mij met een lichtelijk Frans accent. Waarna hij vervolgt dat zijn navigatiesysteem het niet doet. De auto blijkt hij gehuurd te hebben op Schiphol en zijn SD-kaart doet het niet. “Ehm, volgens mij moet je dan aan de andere kant van het dorp zijn.” En terwijl ik hem de weg wijs, valt me iets op. Ik zie dat hij niet oplet. Zou hij wellicht nog een vraag hebben?

Die ochtend had ik – voordat ik met de hond een stuk ging wandelen – mijn dagelijkse yogaoefeningen gedaan. Het zorgde er dit keer voor dat ik wat dromerig was, met mijn hoofd in de wolken. Er waren dagen dat ik door (andere) oefeningen juist heel scherp was. En dat was nu precies wat ik op dit moment nodig had. Scherpte. Want deze jongeman bleek nog een vraag te hebben. “Eeeh ja, madame, nu u toch zo aardig bent, zou ik u graag iets willen geven.” Ik kreeg argwaan, maar zijn verhaal leek te kloppen. “Ik heb de afgelopen dagen op een beurs gestaan, voor het bedrijf van mijn vader, maar vanavond ga ik met het vliegtuig naar huis en kan ik de spullen niet meenemen.” En hij liet me het visitekaartje zien van zijn vader. “Ik heb prachtige keukenmessen en dan hoeft u alleen maar de BTW te betalen”. “Nee, dank je wel”, zei ik zonder na te denken. “Oke, dan ga ik maar verder”, en hij reed zijn dure huur-Mercedes achteruit om zijn weg te vervolgen.

“Was dat een NEE uit angst”, vroeg Erwin toen ik hem mijn verhaal vertelde. Want dan was het een primaire reactie. Terwijl we het voorval bespraken, dook dochter Rosalie in de i-pad. “Kijk mam, dat soort Mercedessen hebben altijd een navigatiesysteem. Het klopt niet hoor wat hij vertelde.” Of was het een NEE, omdat ik vond dat we die messen helemaal niet nodig hadden. Toevallig (?) hadden we een week ervoor eindelijk onze spaarkaart van het Vlaamsch Broodhuys vol en waren we in het bezit gekomen van een echt broodmes van Robert Herder. Zoon Jerome had er maanden naar uitgekeken. Erwin sneed zich de eerste de beste keer dat hij het mes gebruikte, direct in de vingers. We hadden echt geen mes nodig.

“Wat als die man echt een oplichter is, had je dan behalve NEE te zeggen, ook niet in moeten grijpen? Om andere mensen te behoeden tegen deze praktijken?” Daar had hij toch wel een punt. “Wat had ik dan kunnen doen om te onderzoeken of hij een oplichter is?” Want op zich kon het verhaal best kloppen. Hier kwam de scherpte van Erwin om de hoek kijken. “Je had een tegenzet kunnen doen. Door ook een verhaal te vertellen en te kijken hoe hij daarop zou reageren. Bijvoorbeeld om voor te stellen de messen even aan de buurman te laten zien. Die toevallig ook bij de politie werkt. Hij had er wel raad mee geweten. En als deze jongeman te goeder trouw was had hij er op in gegaan. Zoniet, dan was hij een oplichter en had je hem ontmaskerd. Dat is ook je verantwoordelijkheid…”


De man met de messen hield me nog de hele dag bezig. De yogateksten kwamen vandaag hierdoor extra tot leven. Ging het niet om  morele principes en idealen? Om de sabda (vorm), artha (gevoel) en jnana (inhoud) te herkennen in alles en iedereen? Om te reageren vanuit je hoofd (mentaal), hart en ziel?  Om scherp te blijven en tegelijkertijd te vertrouwen op je intuitie en op de goedheid in de ander? Om in actie te komen als het nodig is en je verantwoordelijkheid te nemen om de wereld mooier en beter te maken? Nee, madame had vandaag geen messen nodig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Win een yogavakantie naar Bali

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter zijn. (Patanjali 1-17) “Maak kans op een yogavakantie naar Bali”, lees ik op de verpakking van het pak Optimel dat voor me staat op het campingtafeltje. “Een vakantie voor 2 ter waarde van 5000 euro.” De tekst wordt vergezeld van een sfeervolle foto van een slanke dame die bij ondergaande zon in de sukhasana zit met haar handen boven haar hoofd. “Mag ik nog wat drinken, mam?”, gromt onze puberzoon aan de andere kant van de tafel. Hij is met het verkeerde been uit bed gestapt. Ondertussen grist zijn zus het pak voor hem weg en drinkt het met vier teugen leeg. “Adem in, adem uit”, zeg ik tegen mezelf. Al beseffende dat onze vakantie met zijn vijven in een kleine tent met veel Hollandse regen en kou misschien wel veel meer te maken heeft met yoga, dan de trip naar Bali. “Hoe komt het dat mijn voeten nauwelijks een afdruk maken in het zand?”, had dochter gevraagd, toen we die avond