Het Geziene (de objectieve kant van de manifestatie) wordt gevormd door de elementen en de zintuigelijke organen, heeft de aard van inzicht, werkzaamheid en stabiliteit (sattva, rajas, tamas) en heeft ten doel (Purusha) ervaring en bevrijding (te schenken). (Patanjali 2.18)
“Eh bonjour, ik bedoel goedemorgen, madame…” Hoor ik van
achter terwijl ik de sleutel net in het slot van de voordeur wil stoppen om hem
te openen. Ik draai me om en zie een glanzende, gloednieuwe Mercedes staan. Met
het raampje open gedraaid. Een vriendelijk uitziende jongeman gebaart mij om
dichter bij te komen. “Ik ben op zoek naar De Vennen”, vertelt hij mij met een
lichtelijk Frans accent. Waarna hij vervolgt dat zijn navigatiesysteem het niet
doet. De auto blijkt hij gehuurd te hebben op Schiphol en zijn SD-kaart doet
het niet. “Ehm, volgens mij moet je dan aan de andere kant van het dorp zijn.”
En terwijl ik hem de weg wijs, valt me iets op. Ik zie dat hij niet oplet. Zou
hij wellicht nog een vraag hebben?
Die ochtend had ik – voordat ik met de hond een stuk ging
wandelen – mijn dagelijkse yogaoefeningen gedaan. Het zorgde er dit keer voor
dat ik wat dromerig was, met mijn hoofd in de wolken. Er waren dagen dat ik
door (andere) oefeningen juist heel scherp was. En dat was nu precies wat ik op
dit moment nodig had. Scherpte. Want deze jongeman bleek nog een vraag te
hebben. “Eeeh ja, madame, nu u toch zo aardig bent, zou ik u graag iets willen
geven.” Ik kreeg argwaan, maar zijn verhaal leek te kloppen. “Ik heb de afgelopen
dagen op een beurs gestaan, voor het bedrijf van mijn vader, maar vanavond ga
ik met het vliegtuig naar huis en kan ik de spullen niet meenemen.” En hij liet
me het visitekaartje zien van zijn vader. “Ik heb prachtige keukenmessen en dan
hoeft u alleen maar de BTW te betalen”. “Nee, dank je wel”, zei ik zonder na te
denken. “Oke, dan ga ik maar verder”, en hij reed zijn dure huur-Mercedes
achteruit om zijn weg te vervolgen.
“Was dat een NEE uit angst”, vroeg Erwin toen ik hem mijn
verhaal vertelde. Want dan was het een primaire reactie. Terwijl we het voorval
bespraken, dook dochter Rosalie in de i-pad. “Kijk mam, dat soort Mercedessen
hebben altijd een navigatiesysteem. Het klopt niet hoor wat hij vertelde.” Of
was het een NEE, omdat ik vond dat we die messen helemaal niet nodig hadden.
Toevallig (?) hadden we een week ervoor eindelijk onze spaarkaart van het
Vlaamsch Broodhuys vol en waren we in het bezit gekomen van een echt broodmes
van Robert Herder. Zoon Jerome had er maanden naar uitgekeken. Erwin sneed zich
de eerste de beste keer dat hij het mes gebruikte, direct in de vingers. We
hadden echt geen mes nodig.
“Wat als die man echt een oplichter is, had je dan behalve
NEE te zeggen, ook niet in moeten grijpen? Om andere mensen te behoeden tegen
deze praktijken?” Daar had hij toch wel een punt. “Wat had ik dan kunnen doen
om te onderzoeken of hij een oplichter is?” Want op zich kon het verhaal best
kloppen. Hier kwam de scherpte van Erwin om de hoek kijken. “Je had een
tegenzet kunnen doen. Door ook een verhaal te vertellen en te kijken hoe hij
daarop zou reageren. Bijvoorbeeld om voor te stellen de messen even aan de
buurman te laten zien. Die toevallig ook bij de politie werkt. Hij had er wel
raad mee geweten. En als deze jongeman te goeder trouw was had hij er op in
gegaan. Zoniet, dan was hij een oplichter en had je hem ontmaskerd. Dat is ook
je verantwoordelijkheid…”
De man met de messen hield me nog de hele dag bezig. De
yogateksten kwamen vandaag hierdoor extra tot leven. Ging het niet om morele principes en idealen? Om de sabda
(vorm), artha (gevoel) en jnana (inhoud) te herkennen in alles en iedereen? Om
te reageren vanuit je hoofd (mentaal), hart en ziel? Om scherp te blijven en tegelijkertijd te
vertrouwen op je intuitie en op de goedheid in de ander? Om in actie te komen
als het nodig is en je verantwoordelijkheid te nemen om de wereld mooier en
beter te maken? Nee, madame had vandaag geen messen nodig.
Reacties
Een reactie posten