Doorgaan naar hoofdcontent

Ben je eenzaam?

Het gebrek aan werkelijkheidsbesef, het gevoel van "ik-ben-heid"of egoisme, het gevoel van aangetrokken te worden tot en afgestoten te worden van de objecten en het krachtige verlangen te leven (in een lichaam) zijn de grote bezoekingen of oorzaken van alle ellende in het leven. (Patanjali 2-3)

“Sorry, mag ik hier zitten?” Ik keek de man even aan die tegen het raam aangedrukt op het bankje in de metro zat. Hij had wel wat weg van Mr. Bean. Naast  hem was de enige plek die nog beschikbaar leek. Andere mensen hadden demonstratief hun tas naast zich neergezet, of waren zo breed gaan zitten dat er echt geen medepassagier bij kon. “Ja, graag”, mompelde hij verlegen en richtte zijn aandacht direct weer op zijn grote aktetas, waar een banaan uit te voorschijn kwam. De banaan werd van de schil ontdaan en in 1 keer naar binnen gewerkt. Verbaasd keek ik toe.

Terwijl de metro vertrok keek ik nieuwsgierig om me heen naar de andere reizigers. De meeste mensen waren druk bezig met hun telefoon. Ze zaten voorovergebogen te staren in het beeldscherm en driftig te tikken. Er waren een paar toeristen die een selfie maakten van de metro. Er las iemand een krant, er luisterde iemand naar muziek en er staarde een jongeman met een petje op uit het raam. Hij stond naast een fiets met kinderzitje en ik vroeg me af of hij op zijn leeftijd al vader was. Maar vragen durfde ik niet. Dat doe je niet in de metro.

Naast me hoorde ik Mr. Bean zuchten en ik keek op zij. Hij zat wat onderuit gezakt. Geruit overhemd, smoezelige broek, wat verwarde haren. Mijn blik viel op een formulier dat hij op zijn schoot hield en met potlood aan het invullen was. “Bent u eenzaam?” was de vraag. En hij had aangekruist “heel vaak”. De volgende vraag was “Denkt u wel eens na over uw dood / of over zelfmoord?” Hij hield zijn potlood bij de mogelijke vakjes die aangekruist konden worden: nooit, soms, regelmatig, vaak en heel vaak. Ik wachtte vol spanning af. Hij koos uiteindelijk voor  “heel vaak”.

In mijn herinnering ging ik terug naar het moment dat ik ook een dergelijk formulier moest invullen. Door omstandigheden was ik flink uit balans geraakt en bezocht ik een psycholoog. Thuis op de bank vulde ik het formulier in en de tranen liepen over mijn wangen. Later besefte ik dat ik aan het wroeten was in mijn karma. En dat ik veel overhoop haalde. Dat was ook nodig om “de kast weer opnieuw in te richten”, zo vertelde de psycholoog mij. Gelukkig was deze psycholoog er een die niet alleen mij mijn stoornis uit het DSM-boek ging voorleggen, en daar ellenlange gesprekken over ging voeren. Maar mij vooral ook terug bracht bij mijn ziel. En adviseerde om me verder in de yoga te verdiepen. Ik ben nog steeds dankbaar voor het hele proces dat ik onder haar begeleiding heb mee kunnen maken.

Terug naar Mr. Bean. Ik was gedurende de metrorit in zijn huid gekropen. En voelde zijn eenzaamheid. Ik wilde niets liever dan even een arm om hem heen slaan, om hem te troosten. En te laten weten dat ook al voel je je eenzaam, je altijd in verbinding kan staan met iets dat veel groter is. En te laten zien dat ook de mensen die in de metro druk bezig zijn met hun telefoon, zich misschien wel net zo afgescheiden voelen van de ander als hij. Ook al staan ze altijd online. Ik besloot hem energetisch zachtheid en medeleven te zenden. Vanuit mijn hart. Hij borg zijn formulier en potlood op in zijn aktetas. Was het suggestie of kwam hij echt wat dichter bij me zitten?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Wil je yogales geven?

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17) “Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan. Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlij