Het Chinese restaurant syndroom

Uit fysieke reinheid (zuiverheid) ontstaat afkeer van het eigen klichaam en de tegenzin om in fysiek contact te komen met anderen. (Patanjali 2-40)

"Voelde jij je ook zo belabberd vannacht?" Met een slaperige blik keek ik opzij, waar Erwin zijn ogen probeerde te openen. Onder zijn ogen zag ik wallen met een paarsblauwe kleur. Zelf voelde ik een stekende hoofdpijn en een misselijk gevoel. Alsof ik een stevige kater had na een avond te diep in het glaasje te hebben gekeken. Die nacht waren we dan ook flink in touw geweest. Ik was rond 1 uur zwetend wakker geworden en had enorme dorst. Erwin had toen in het donker zijn yogamatje al uitgerold midden in de slaapkamer. Ook hij kon de slaap niet vatten en had zijn yoga-trucendoos opengemaakt om zichzelf op te knappen. We bleken last te hebben van het Chinese restaurant-syndroom, zo ontdekten we de volgende ochtend.

Op het menu stonden die avond ervoor een heerlijke fruits de mer salade, oesters, kreeft, ossenhaas met truffelsaus en ijs met spekkoek toe. Een keer per jaar veroorloofden we ons zelf dit uitstapje naar het Chinese restaurant en we verheugden ons er dan ook dagen te voren op. "Oh, jij bent dat meisje dat geen kreeft lust, maar wel gamba's." De serveerster herkende onze dochter direct en we werden met alle egards behandeld. De maaltijd was zoals altijd heerlijk en we genoten met volle teugen. Totdat we rond 1 uur 's nachts wakker werden. De Chinese keuken staat niet alleen bekend om het smakelijke eten, maar ook om het gebruik van de vele smaakversterkers.

Smaakversterkers die je tegenwoordig in heel veel voedsel terugvindt en bij hoge dosering kunnen leiden tot misselijkheid en hoofdlijn. Maar ook waarschijnlijk obesitas, oogaandoeningen, astma, hersenziekten en kanker. Ve-tsin was de natuurlijke smaakmaker die in China werd gebruikt, maar hier in het Westen al snel werd vervangen door een chemische variant. Die tegenwoordig in steeds meer voedsel was terug te vinden: cola, chips, kant-en-klare sauzen en soepen, vegetarische burgers en pasta. Zo bleek uit onze zoektocht op internet. Het was bekend onder het nummer E621, maar ook als mononatriumglutamaat. En er werd heel wat over geschreven op internet. Voor zover bekend was er echter nog geen hard wetenschappelijk bewijs over de effecten van deze smaakversterker.

"Ik ben toch wel blij dat dit ons vannacht is overkomen", mijmerde Erwin toen we op de bank nog wat aan het napraten waren. Niet begrijpend keek ik hem aan. "Het heeft me weer terug gebracht bij de yoga. En het besef hoe belangrijk de yama's en niyama's zijn, de morele principes en idealen." "We streven zuiverheid na in alles wat we voelen, denken en doen, maar nu blijkt dat we geconfronteerd worden met onzuivere voeding. Ons lichaam reageert daar heftig op, heftiger dan vroeger. Maar misschien is het wel een waarschuwing: pas op wat voor voedsel je tot je neemt." En hij besloot in actie te komen. De keukenkastjes werden opengetrokken en alle flesjes en pakjes aan een strenge controle onderworpen. De lijst met ingrediënten bleek uitvoerig te zijn. Zelfs bij een pak eenvoudige crackers. De zuiveringsactie leidde tot een overvolle vuilnisbak en het besef dat als we goed voor onszelf willen zorgen, we weer terug moeten naar puur onbewerkt voedsel.