Doorgaan naar hoofdcontent

De perfecte asana

De lichaamshouding moet vast en evenwichtig en gemakkelijk zijn (Patanjali 2:46). Door ontspannenheid van de inspanning en door meditatie op het "eindeloze" gaat men de lichaamshouding beheersen (Patanjali 2:47)

De zweetdruppels stonden op zijn voorhoofd, een grimmig vertrokken gezicht. Hij deed een poging om de ustrasana te doen tijdens de yogales, een achteroverbuiging die hem niet gemakkelijk af ging. "Jezus", riep hij uit en de stilte was verbroken. Er werd wat gegiecheld en er was een andere jongen die met een afkeurende stem zich nog eens afvroeg: wat zeg jij nou? Ik liet het even gebeuren en kwam toen tot het besef dat deze jongeman in de yogales het had begrepen. Onbewust weliswaar.

"Ik hoorde zojuist in mijn linkeroor iemand om hulp vragen aan Jezus", begon ik mijn uitleg. "En dat is nu precies wat je leert van de oefeningen in de yoga die je lastig vindt. Je kunt het op wilskracht proberen, maar als je je over geeft, ontspant en het langzaam laat gebeuren, ben je pas echt met yoga bezig." "Ooh sorry, het was er uit voordat ik het doorhad, angela", fluisterde hij met een zachte stem. Hij voelde zich duidelijk wat ongemakkelijk bij dit alles. "Aah, ook dat is yoga, je intuitie volgen. En als jij voelt dat Jezus aangeroepen moet worden, dan doe je dat."

Terug naar de perfecte asana. Jaren geleden wenste ik om de hoofdstand te kunnen. Het leek me een geweldige ervaring om de wereld op zijn kop te zien en een bijzondere gewaarwording om mijn hart boven de rest van mijn lichaam te voelen. Maar ik was bang, bang om te vallen, bang voor een blessure aan mijn nekwervels. De wens werd groter en de uitdaging maakte ik kleiner. Wekenlang begon ik de dag met alleen maar even mijn kruin op het yogamatje te plaatsen. Ik zag het al voor me hoe het uiteindelijk zou worden en riep iedere keer de sanskrietnaam van de asana aan. Langzamerhand werd het stabieler en kon ik tegen de muur 10 seconden op mijn hoofd staan met ingetrokken benen. De eerste keer "los" staan gaf zo'n gevoel van euforie, dat ik direct om viel. Nog steeds is het mijn favoriete asana om een yogasessie te beginnen of te eindigen.

Een asana is goed uitgelijnd en moet er krachtig en comfortabel uit zien. Hij is statisch. Een ander zou er zin in kunnen krijgen om hem ook zo uit te oefenen. Met een glimlach op je gezicht. En het gaat er om dat je hem sierlijk en zo lang mogelijk aanhoudt, waarbij je de energie in je lichaam voelt stromen en je aandacht gericht is naar binnen. Bijvoorbeeld door dharana op nada. Een asana doe je niet op wilskracht, maar op overgave. Voor de perfecte asana word je eerst geholpen door een leraar, vervolgens kun je hem zelf oproepen, door de sanskriet naam aan te roepen. Een asana werkt niet alleen in op het fysieke lichaam (je wordt er sterker en soepeler van), maar ook op je chakra's, de energiecentra in je lichaam.

"Mam, zullen we de mayurasana doen?", vraagt mijn zoon regelmatig bij de dagelijkse yogasessies. Hij weet dat ik de natuurlijke neiging heb om alleen de asana's te doen die ik goed kan. En de mayurasana is dat duidelijk niet. Dat bracht ons er toe om er een topyogasessie van te maken. Iedereen mocht een asana voorstellen waar hij heel veel zin in heeft en eentje die hij verafschuwt. Want zo beseften we: van de lastige asana's kun je het meeste leren. Daar zit je blokkade en tegelijkertijd je uitdaging. Dat wordt 10 seconden de mayurasana (met een glimlach op mijn gezicht!).

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Wil je yogales geven?

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17) “Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan. Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlij