Het gebrek van werkelijkheidsbesef, het gevoel van "ik-ben-heid"of egoisme, het gevoel van aangetrokken te worden te worden tot en afgestoten te worden van de objecten en het krachtige verlangen te leven (in een lichaam) zijn de grote bezoekingen of oorzaken van alle ellende in het leven. (Patanjali 2:3)
"Je vader ligt weer in het ziekenhuis." Ik schrik me rot, hij is weer opgenomen. Dat is niet de eerste keer dit jaar. Mijn moeder klinkt ongerust. Door al die chemokuren is hij verzwakt, steeds lichter geworden en is hij nu gegrepen door een longontsteking. Het kost me moeite om de les te vervolgen, mijn gedachten vliegen alle kanten op, ik maak me zorgen. Typisch een klesa, besef ik pas later, wanneer ik weer rustig op mijn yogakussentje zit. En er zat heel veel in van de bovenstaande omschrijving van een klesa. Het besef dat iedereen ziek en dood zal gaan, de gehechtheid aan mijn vader (niet hij!) en het krachtige verlangen om hem nog wat langer bij ons te mogen houden.
Het leven is niet altijd vol samadhi, ook al streven we daar in de yoga wel naar. We worden geraakt door alles wat er om ons heen gebeurt en met ons bewustzijn weer naar beneden getrokken. Weg is de samadhi. En dan is het aan mij om de yogatechnieken in te zetten en terug te komen. Ik besef dat ik alleen op die manier mijn vader kan helpen. Niet door mee te huilen, maar hem bij te staan in deze levensfase. Met liefde en betrokkenheid.
We leven in een kunstmatig gecreëerde beleving van het denken. Alleen door dit vermogen regelmatig te trainen is het mogelijk de samadhi vaker en langer vol te houden. En dus echt de kracht te ontwikkelen. Hier begint het ware verhaal van Yoga beoefenen met de acht stappen van Patanjali. We gaan niet op ons hoofd staan omdat dat nu zo leuk is of om indruk te maken op andere mensen. Het doel is vele malen mooier. We zijn dan bezig om een energiecentrum open te krijgen. In het geval van de hoofdstand ons kruinchakra. Als we dat centrum weer hebben open gekregen stoomt de energie beter door en zijn we weer een stapje dichter bij Samadhi.
Nu wordt ook direct het geniale van het Raja yoga systeem duidelijk. Alle acht de stappen zijn gericht om samadhi te bereiken. Elke stap pakt een deel van het probleem in ons aan. Uiteindelijk heb je alle acht de stappen nodig om alle chakra's tegelijkertijd open te krijgen. Dan pas is de weg vrij voor ons bewustzijn om zich vrij te verplaatsen en dus in de toestand van Samadhi te komen maar ook te blijven. Het vraagt dus een dagelijkse oefening van de acht stappen die nodig zijn om achtereenvolgens alle chakra's te openen. Als je er een vergeet of onvoldoende aandacht geeft, blijft de energie en dus ons bewustzijn hangen. Ook als je wel al gemakkelijk in staat bent om in samadhi te komen vallen de meeste mensen er ook vrij snel weer uit. Oorzaak is dat er nog steeds in de lagere centra blokkades zitten.
De asana's hebben niet voor niets een centrale rol in de Yogabeoefening. De enorme energie die je realiseert met de samadhi zal naar het fysieke lichaam teruggebracht moeten worden in de asana's. Zo is de cirkel weer rond. De asana's zijn er om in samadhi te komen en als we daar zijn gebruiken we die weer om in de asana's de blokkades op te heffen. In de perfecte asana zijn dus de drie hoogste stappen geïntegreerd waardoor de drie centra en bijbehorende energielichamen aan elkaar zijn gekoppeld. Door het lichaam juist uit te lijnen in de optimale houding, stimuleer je de centra automatisch op de juiste manier. Blokkades in het lichaam worden dan blootgesteld aan deze energieversnelling en het lijkt alsof er een dam wordt doorgebroken. Dat is waar te nemen als een prettig gevoel in het betreffende centra. Zonder dat gevoel is het effect niet opgetreden. Het perfect uitvoeren van een asana vraagt dus om veel oefenen en zoeken naar de optimale houding.
Het mooie is dat dit ook geldt voor onze dagelijkse bezigheden. Dat zijn in principe ook asana's. Als we onze rol in het leven van afstand beschouwen (vitarka samadhi) kun je waarnemen welke punten voor jouw bepaalde spanning opleveren en dus gunstig zijn voor je ontwikkeling. De innerlijke spanningsvelden zijn nodig zijn om ons in evenwicht te houden en samadhi te bereiken. Een danseres die helemaal in flow op het podium staat en mensen in extase (vicara samadhi) brengt is in antakarana. Om daar te komen heeft ze vaak een lange weg bewandeld om de verlangde grootsheid beleving uiteindelijk te realiseren. Hiervoor moest de weerstand van haar lichaam, emoties en gedachten overwonnen worden vanuit herhaalde belevingen van samadhi. Onbewust heeft ze yoga beoefend.
Reacties
Een reactie posten