Doorgaan naar hoofdcontent

Op zoek naar de heilige Franciscus

"Brahmacaraya betekent in Brahman leven. Het heeft niets met het celibaat te maken. Maar alles met liefde voelen voor het allerhoogste, het goddelijke." (Patanjali 2-38)

Het was een prachtige avond. En terwijl ik op mijn yogamatje de bujangasana deed, ontdekte ik op het plafond van de kerk engeltjes. "Die komen nog uit de Franse tijd en zijn dertig jaar geleden per ongeluk ontdekt onder drie lagen verf", verklaarde de koster mij later. Hij was trots op "zijn kerk" en het deed hem pijn dat nog maar zo weinig mensen dit als hun toevluchtsoord zagen. Om zich naar binnen te keren en zich te verbinden. Wij deden dat deze avond door yoga te beoefenen met elkaar.

"Wat heb ik toch met kerken?" vroeg ik me de volgende dag af. Tot mijn twaalfde had ik de katholieke kerk bezocht. Ik genoot van de verhalen, het gezang en de sfeer die er hing. Maar toch klopte er iets niet en ik besloot me er vanaf te keren. Door de beoefening van yoga, kwam er toch weer een besef van goddelijkheid. Het goddelijke zien in alles en iedereen om je heen. Van eenheid en verbinding. Van verwondering over het ontstaan van de aarde en de grootsheid van het heelal. "Heeft dat dan toch iets met een God te maken?"

De kerk bleef mij bezig houden en ik besloot een paar dagen later tijdens de yoga in meditatie deze vraag uit te zetten. Blijkbaar werd ik ergens door geraakt en door middel van samyama-techniek kun je achterhalen wat de betekenis of achtergrond van deze indruk (samskara) is. Het werd een intense belevenis waarbij ik allerlei beelden binnenkreeg. En uiteindelijk de naam Franciscus van Assisi. Na afloop was ik door en door koud en terwijl het kopje thee mij verwarmde, ging ik na wat ik van Franciscus wist. Zijn naam kwam me vaag bekend voor. En jaren geleden hadden wij tijdens onze vakantie het plaatsje Assisi in Italie bezocht.

Franciscus bleek daar in de Middeleeuwen te hebben rond getrokken. Als zwerver in een bruine pij en een touw om zijn middel en op blote voeten. Hij was onterfd door zijn vader, omdat hij zijn roeping had gevolgd en een kerk was gaan bouwen (van zijn geld). Franciscus trok rond en kon praten met de dieren. Hij zag het goddelijke in de natuur om zich heen en stichtte een orde (de Fransiscaner orde) om de arme mensen in de regio te helpen. Aan het einde van zijn leven had hij een ernstige oogziekte, waardoor hij het daglicht niet meer kon verdragen en hij zich terug trok in het donker. Daar schreef hij zijn Zonnelied.

Mijn zoektocht ging verder. De volgende dag pakte ik een boek uit de kast, ter voorbereiding op de les die ik zou geven. Ik sloeg het boek open en zag daar ditzelfde Zonnelied. Het lied dat ik regelmatig had voorgelezen aan de kinderen, maar waarvan ik niet wist dat het van Franciscus van Assisi was. Terwijl ik het las, en nog een keer las, prikten er wat zonnestralen door het raam naar binnen. Ik zag in de vensterbank een roodborstje zitten. Toeval?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Wil je yogales geven?

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17) “Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan. Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlij