Doorgaan naar hoofdcontent

Godjes aan de muur

"Een God is niet voldoende, u bent allemaal God, zegt de vedanta" (Swami Vivekanada, zeven lezingen, hoofdstuk 1)

"Kijk, en dan heb ik hier wat Godjes aan de muur hangen. Dat staat wel leuk, vind ik zelf met al die kleuren. En sommige leerlingen blijven er even bij staan kijken." De yogaleraar gaf mij een rondleiding in zijn nieuwe yogastudio. "Dag schat, heb je lekker kunnen ontspannen", riep hij tussendoor naar de cursist die de yogamatjes had schoongemaakt en de studio had opgeruimd. Het zag er piekfijn in orde uit, de dames gingen met een glimlach op hun gezicht ontspannen naar buiten. En toch klopte er iets niet, voor mijn gevoel.

Ik was opgegroeid met God. We gingen op zondagochtend naar de kerk, zaten op een katholieke school, groeiden op met de tien geboden, prevelden een gebed voor het eten en lazen soms in de bijbel. Ik deed mijn communie, volgde catechesatielessen en werd op mijn twaalfde gevormd. Zo hoorde het. Ik genoot van de verhalen die de pastoor vertelde, ik mocht blokfluit spelen bij de kerstmis, was zo af en toe misdienaar en toen ik wat ouder werd ging ik op vrijdagavond naar de kerksoos. En toch klopte er iets niet.

God sprak niet tot mij in de kerk, maar als ik in de vlam van een kaars zat te staren, en die God vertelde mij niet wat ik moest doen, maar wie ik eigenlijk ben. Zomers gingen we met de boot op vakantie. Drie weken lang rondvaren in Nederland. Ik zat dan voorop, met mijn voeten in het water. En was er van overtuigd dat God mij tekens gaf. Dat hij mij een brief schreef met de stralen van de zon die in het water verschenen. Met niemand sprak ik hierover. Dat was iets tussen God en mij. Het gaf me wel vertrouwen, toen al.

Van de katholieke kerk nam ik afscheid op mijn 12e jaar. Ik had vraagtekens bij al die beelden, al die geboden, al die oorlogen die omwille van het geloof werden uitgevochten. Er klopte iets niet, de mensen hadden het helemaal verkeerd begrepen. Of toch niet? Want de tekens bleven komen. In liedteksten, in literatuur, maar ook als ik mijn ogen sloot. Op een dag was ik naar een mantra aan het luisteren en zag ik opeens sanskriet tekens voor me. Ze bleven terugkomen, maar ik kon ze niet ontcijferen. Frustrerend. Later kreeg ik een diamant in diepe meditatie te zien. Ook naar de betekenis hiervan ging ik op zoek. Het leverde diepgaande inzichten op.

Yoga bracht me uiteindelijk weer terug bij een geloof. Een geloof dat er iets is. Het werd en is nog steeds een zoektocht. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Win een yogavakantie naar Bali

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter zijn. (Patanjali 1-17) “Maak kans op een yogavakantie naar Bali”, lees ik op de verpakking van het pak Optimel dat voor me staat op het campingtafeltje. “Een vakantie voor 2 ter waarde van 5000 euro.” De tekst wordt vergezeld van een sfeervolle foto van een slanke dame die bij ondergaande zon in de sukhasana zit met haar handen boven haar hoofd. “Mag ik nog wat drinken, mam?”, gromt onze puberzoon aan de andere kant van de tafel. Hij is met het verkeerde been uit bed gestapt. Ondertussen grist zijn zus het pak voor hem weg en drinkt het met vier teugen leeg. “Adem in, adem uit”, zeg ik tegen mezelf. Al beseffende dat onze vakantie met zijn vijven in een kleine tent met veel Hollandse regen en kou misschien wel veel meer te maken heeft met yoga, dan de trip naar Bali. “Hoe komt het dat mijn voeten nauwelijks een afdruk maken in het zand?”, had dochter gevraagd, toen we die avond