Doorgaan naar hoofdcontent

Een echte bonsai

Savitarka Samadhi is die staat van Samadhi waarin (a) kennis, die alleen maar op woorden is gebaseerd; (b) waarachtige kennis en (c) gewone kennis, gebaseerd op beredenering, dooreengemengd aanwezig zijn en het bewuste denken (de aandacht) zich daar afwisselend op richt. (Patanjali 1:42)

“Meneer Jager we hebben een cadeau voor u gekocht.” Daar stonden de studenten voor me. Studenten die ik een jaar lang had mogen begeleiden. In hun handen een groene tas van de Intratuin, waaruit een bonsai-boompje tevoorschijn kwam. Met een verhaal: “Wij hopen dat u dit boompje met net zoveel aandacht en geduld gaat begeleiden, zoals u ons het afgelopen jaar heeft begeleid.” Ik was ontroerd.

Thuis aangekomen kreeg het boompje een prominente plek, op een tafeltje in de zon. Hij kreeg al snel een naam van de kinderen: Pipi. In de vorm van de stam hadden zij namelijk een piemel ontdekt. In mijn herinnering ging ik terug naar jaren geleden, toen ik op de bloemenveiling werkte. Ik was gefascineerd door de mini-boompjes die ik daar regelmatig zag en wilde er graag zelf eentje hebben. Maar zoveel geld had ik toen niet.

Dit boompje leek echter niet op de bonsai-boompjes uit mijn herinnering. En ik besloot research te doen via internet. De wikipedia vertelde mij dat bonsai een kunst was, die nog voorkwam uit de Egyptische tijd. Daarna werd het populair in China en Japan. Het was nauw verbonden met het zen boedhisme. Het vakmanschap werd overgedragen van meester op leerling. Het vereist veel techniek en geduld om tot een echte bonsai te komen. Jaren werk. Daarom waren ze natuurlijk zo duur. Mijn bonsai had weliswaar (een beetje) de vorm (sabda) van een bonsai, maar de jnana (kennis) en artha (essentie) ontbraken.

Een paar weken hiervoor ontving ik nog een cadeau: een grote pan gevuld met roti. De Surinaamse vrouw had het voor mij gemaakt, als dank voor het carpoolen het afgelopen jaar. We smikkelden van het heerlijke gerecht en proefden de liefde voor de Surinaamse keuken er door heen. Later vertelde ze dat het een recept was dat ze nog van haar moeder had gekregen, en zij weer van haar moeder. Ze had speciale kruiden gehaald in de Surinaamse winkel om ons eens extra te verwennen. Dit was heel iets anders dan de roti die je met een pakje van Knorr kunt maken.

Herkennen we nog de essentie tegenwoordig? Of laten we ons leiden door de vorm (en de verpakking)? In de laatste stap van Yoga  leer je om onderscheid te maken tussen de artha, de sabda en de jnana met de Vitarka Samadhi. Niet alleen bij een bonsai-boompje of een pan met roti, maar in alles wat je hoort, ziet, voelt, ruikt, doet of denkt. Zo herken je ook een echte yogaschool.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Wil je yogales geven?

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17) “Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan. Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlij