Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17)
“Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan.
Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlijk gegeten hebt, of uitbundig aan het dansen bent, helemaal opgaat in de muziek, of stil ligt te dobberen op je luchtbed in de zee. Iedereen kent wel van zulke momenten. Momenten die een enorme indruk op je achter laten. Er zijn verschillende vormen van samadhi. De ananda samadhi geeft je een warm gevoel van liefde, de vicara samadhi geeft je een energiek wow-gevoel, de vitarka samadhi geeft je de stemming van een helder inzicht en de asmita samadhi is het gevoel van “zijn”. Vergelijkbaar met het dobberen op je luchtbed in de zee, denkend aan niets. Je kunt de samadhi ook oproepen terwijl je rustig op je yogakussentje zit.
De volgende ochtend stond de jongen al vroeg voor de tent. “Gaan we yoga doen?” Hij was een volhouder. En hij vertelde over hoe hij tijdens zijn judo-opleiding al kennis had gemaakt met concentratie-oefeningen. En dat ze soms de zonnegroet deden tijdens de training. Ook zijn moeder bleek aan yoga te doen, twee keer in de week. En na afloop fietste ze dan in een roes naar huis. Hij mocht een keer mee en vond dat een bijzondere ervaring. Zijn vader was een enthousiast atleet en ontdekte dat de voorbereidende oefeningen die hij deed, toch wel veel overeenkomsten hadden met sommige yogahoudingen. En tot slot zijn broertje. Die was in voor alles, maar was vooral nieuwsgierig hoe de yoga hem zou kunnen helpen om ’s avonds wat makkelijker in slaap te komen.
Die avond werd de voortent omgebouwd tot yogastudio. We veegden de vloer aan, legden wat yogakussentjes neer en wachtten tot onze yogagasten zouden arriveren. Nog wat onwennig kwamen ze klokslag 8 uur binnenlopen. We besloten eerst maar eens naar binnen te keren, helemaal stil te worden. Te luisteren naar het nada-geluid, het suizen van de oren. “Ik hoorde de meeuwen”, wist iemand te rapporteren. Een ander had het ruizen van de zee gehoord. De les kreeg een vrije invulling. Met vragen als “welke yogaoefening kennen jullie al?” en “wat zou je graag willen leren?”, ontdekten we vanzelf waar de uitdagingen lagen.
Toen ik jaren geleden met mijn yogaopleiding begon, voelde ik voor het eerst de behoefte om niet alleen yoga te beoefenen in de yogaschool, maar ook thuis. In de ochtend rolde ik dan het yogamatje uit in de slaapkamer en deed ik wat oefeningen. Ik kan me herinneren dat iemand mij toen vertelde: “Je poetst toch ook iedere dag je tanden. Zo is het ook met yoga. Het wordt een ritueel waar je je prettig blij voelt.” Het verlangen werd groter en de vakantie gebruikte ik om die oefeningen te gaan doen, waar ik moeite mee had. Een soort top 10-lijstje. Want, zo besefte ik, uitdagingen zijn kansen om te groeien. En na de vakantie bleek de ochtendyoga niet meer voldoende te zijn, maar sloot ik ook regelmatig de dag af met yoga. Vaak samen met man en kinderen.
Terug naar de geimproviseerde yogastudio op de camping. “Ik zou jullie tot slot ook graag nog een andere yogatechniek willen leren, die hier op de camping goed van pas kan komen”, vervolgde Erwin zijn les met een zachte stem. En hij legde uit hoe een pranayama (energiebeheersingsoefening) je kan helpen om het weer warm te krijgen. “Proberen?” Na afloop zag ik de buurjongen wat verdwaasd om zich heen kijken. “Hoe gaat het?”, vroeg ik hem. “Een beetje raar. Het leek net alsof ik even in een andere wereld was. Alsof ik zweefde. Het voelde goed.” Hij had de samadhi mogen ervaren. En dat voelde zijn hond ook, die die nacht in zijn tent wilde slapen.
Reacties
Een reactie posten