Doorgaan naar hoofdcontent

Ik heb een winterdip

Hun werkzame modificaties (wijzigingen) moeten door meditatie stilgelegd worden (Patanjali 2-11)

"Wat kom je hier eigenlijk doen?" Had mijn yogaleraar gevraagd bij ons kennismakingsgesprek. Ik zat voor hem op een yogakussentje en was door en door nat. Het leek me fijn om op de fiets naar zijn school te komen, maar halverwege was het weer omgeslagen en stond ik dus als een verzopen kat voor hem. "Allereerst kom ik schuilen", verzuchtte ik. En tegelijkertijd besefte ik dat dit zowel letterlijk als figuurlijk bedoeld was.

Mijn leven bestond op dat moment uit ups en downs. Het ene moment had ik het gevoel dat ik de hele wereld aan kon, het andere moment bleef ik het liefst in bed liggen met een deken over me heen getrokken. Om het voor hem te verduidelijken maakte ik met mijn hand een golfbeweging. "Dat is yoga", vertelde hij mij met een zachte geruststellende stem. En hij legde vervolgens uit hoe de verschillende yogatechnieken mij konden helpen meer controle te krijgen over mijn gemoedstoestand. Het voelde goed en ik schreef me direct in voor zijn opleiding. Dat was jaren geleden.

Ik ontdekte dat het yogakussentje inderdaad mijn schuilplaats werd, de plek om tot mij zelf te komen. Om me niet meer zo druk te maken over de wereld om me heen, over mijn gezondheid, over mijn familie. Het werd steeds rustiger. "Als je ergens door wordt geraakt, wat kun je dan het allerbeste doen?", was de vraag die mijn yogaleraar regelmatig stelde aan de groep. Wanneer een leerling verdrietig was over haar zieke vader, wanneer iemand net was ontslagen, wanneer iemand in een echtscheiding verkeerde, wanneer iemand het even helemaal niet meer zag zitten. Het antwoord wisten we natuurlijk al lang: "op je kussentje zitten en mediteren." Maar juist op die momenten was dat het allermoeilijkste.

Het besef ontstond dat het yogaleven niet alleen maar bestaat uit "genieten en ontspannen". Dat je klesas op je pad krijgt, waardoor je wordt geraakt en je uit evenwicht komt. En dat je juist van die momenten het meeste kan leren. Over hoe je zelf weer de controle over je leven kunt terugkrijgen. En je dus niet meer laat leven. Dat geeft een gevoel van vrijheid.

Een voorbeeld dichtbij huis: de winterdip. De afgelopen maand werd het kouder, natter en was er steeds minder daglicht te zien. "Van mij mag het wel weer zomer worden.", mopperde de cassiere in de supermarkt. En ik had de neiging om in te stemmen. Totdat ik besefte dat we deze periode juist nodig hebben om naar binnen te keren, ons weer te verbinden met onszelf en met elkaar. Eigenlijk is dat wat we in de natuur ook zien gebeuren.

De golfbeweging (die ik destijds met mijn hand maakte) zag ik nadien nog regelmatig voor me. Langzamerhand ontstond er echter meer harmonie. Ik kan tevreden zijn met de topdagen en met de rotdagen. Gelijkmoedigheid is het toverwoord.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Leven of geleefd worden?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken, los te maken, van hun objecten. (Patanjali, 2:54) "Ping". Er komt weer een berichtje binnen op mijn mobiele telefoon. Ik heb de neiging om te stoppen waar ik mee bezig ben en even te kijken wat het is. Misschien is het belangrijk, misschien moet ik er op reageren? En dan herinner ik me mijn dochter Rosalie. Ze had een mobiele telefoon gekregen van Sinterklaas, was direct toegevoegd aan de groepsapp van school en kreeg in een uur tijd wel 20 appjes. Die echt nergens over gingen: wat doe je, eeeeel, coool man. De volgende dag besloot ze uit de groepsapp te stappen. "Daar doe ik dus niet aan mee, mam. Ik ben de baas, niet mijn telefoon." En zo leerde ik door yoga over meer dingen de baas te worden. Mijn zintuigen bijvoorbeeld. Je loopt op straat langs een bakker en ruikt heerlijke croissantjes. Eigenlijk heb je helemaal geen trek, maar z

Wat heeft vilten nu met Yoga te maken?

Pratyahara of abstractie is, als het ware, de nabootsing door de zintuigen van het denkvermogen door zich terug te trekken , los te maken van hun objecten . (YS 2.54) “Waar zijn de yogamatjes?” Verbaasd keek hij om zich heen. Iedere zaterdagavond komt hij samen met nog een aantal andere jongens bij mij, om het alledaagse te ontstijgen. Door yoga te beoefenen, naar binnen te keren en op zoek te gaan naar (eigen) wijsheid. Maar dit keer was de ruimte leeg en nodigde ik ze uit om lekker aan de grote tafel te komen zitten. Ik had namelijk zin om te vilten. Stilte als een natuurlijke deken Na de uitleg over de vilttechniek, en een Youtube-filmpje over hoe de merino-wol geschikt wordt gemaakt om te vilten, gingen ze enthousiast aan de slag. “Is het goed zo?”, hoorde ik regelmatig, waarna ik ze liet zien hoe je het vilt zelf kan testen, door het even in het warme water te houden. Blijft het aan 1 stuk, dan kun je verder. Zoniet, dan vereist het nog wat meer gedu

Wil je yogales geven?

Samadhi is dat wat vergezeld gaat van beredenering, bespiegeling, zaligheid en het besef van louter Zijn. (Patanjali 1-17) “Doen jullie echt twee uur per dag yoga in de tent?”, vroeg de buurjongen op de camping ongelovig. In het voorbijgaan had hij ons al eens op het hoofd zien staan en op het yogakussentje zien zitten. Het interesseerde hem, hij wilde er meer van weten. We zaten die avond gezellig bij elkaar na te genieten van de heerlijke maaltijd voor de tent. Een kopje thee in de hand en een deken over de benen. Want het werd al snel fris op deze camping op Texel. De buurman zorgde voor wat muziek en we bewonderden de zonsondergang, die een prachtige roze gloed had. “Zou je ons niet eens les kunnen geven? Ik zou dat heel graag willen”, vervolgde de buurjongen. En hij richtte zijn vraag nu op Erwin. “Wat we nu doen is ook yoga”, antwoordde Erwin. De jongen keek hem verbaasd aan. Een beleving van samadhi (een van de hogere stappen in Yoga), kun je ervaren wanneer je heerlij